Ο σακοποιός κατά κανόνα δεν έχει μόνιμο εργαστήρι, εργάζεται κυρίως στο ύπαιθρο. Μια μακρόστενη αυλή κάτω από τον ίσκιο κληματαριάς ή μια πεζούλα χωραφιού  είναι τόπος κατάλληλος να φιλοξενήσει τον συγκεκριμένο τεχνίτη, τον αργαλειό του και τη σβύγα του. Ο σακοποιός δεν εργάζεται όλο το έτος. Ο σακοποιός φτιάχνει μια σειρά από προϊόντα χρήσιμα για πολλές καθημερινές εργασίες, όπως:

• Τα «σακιά», τα οποία χρειάζονται για τη μεταφορά διαφόρων γεωργικών προϊόντων.
• Τα «χαράρια», απαραίτητα για τη μεταφορά των άχυρων απ’ το αλώνι στον αχυρώνα (μεγάλα σακιά).
• Οι «τρουβάδες» τριών μεγεθών: το συνηθισμένο, το «ταγάρ’», για να τοποθετούνται μέσα εκεί διάφορα εφόδια και εργαλεία. Το «σαμάν-τρουβά», όπου βάζουν άχυρα για τα ζώα. Το «μουστούχ’», πολύ μικρό τροβαδάκι, όπου βάζουν κτηνοτροφή για τα ζώα. Τον κοινό τρουβά τον κρεμούν απ’ τον ώμο, ωστόσο μερικοί προτιμούν να τον φορτώνονται πίσω τους σαν τον γυλιό.
• Τα «δισάκια». Το δισάκι φορτώνεται στο άλογο περνώντας το απ’ τη σκισμάδα στο πίσω άκρο του σαμαριού όταν περιέχει βαριά πράγματα ή απ’ το λαιμό του ανθρώπου, όταν το περιεχόμενο είναι ελαφρύ και δεν χρειάζεται άλογο.
• «Σακούλια» λιοτριβιών, χρήσιμα για να τυλίγουν τις αλεσμένες ελιές για να τις στύψουν.

Οι ζώνες με τις οποίες στερεώνουν τα σαμάρια πάνω στα ζώα.

Τέλος, μερικοί σακοποιοί έφτιαχναν και τις φασκές των παιδιών τους με λινό μίτο σε διάφορα χρώματα.